Fırtına Sonrası

 

tedirgin sabahlarda çoğalır göğün yüzü

düşümde bir hatmi çiçeği ansızın

çakırdikenleri dalar kalbimi

savruldukça zaman

azaldıkça çoğalan

nârım dağılır ağzımda

dilimde o sessiz ve konuşkan sızı

yakar

dokundukça geleceğin elleri

bir yunus yükselir bilinç okyanusundan:

'mirim' der,

“mirim,

konuşma!”

titreşen sonsuzluğa baktıkça

kehanet gibi tazelenir yalnızlık bilgisi

dayancım sınanır provezza fırtınalarında

'sus!' der dudaklarım

Naime Erlaçin

Ayna İnsan Sayı:8

Bir Muhayyilede Ölümün Adı

“Sen benim hayatımdın.”

İki yıldan fazla zamandır, mezarlıktan dönerken yalnızca bu sözlerin yazılı olduğu adsız ve şekilsiz bir kabir taşının yanından geçerdim. Her defasında da bu sıradan sözler, bu alelâde cümle beni heyecanlandırırdı, yüreğimde bir huzursuzluk ve aynı zamanda da bir yakınlık doğururdu. Tanımadığım, bilmediğim ve yılların rüzgârı, karı, yağmuru, sıcağı altında kararıp bozarıp eskimiş, çopur çopur olmuş bu kabir taşı her defasında derin bir kederden haber veriyordu. Vefasızlıktan, gelip geçicilikten söz ediyordu. Bir zamanlar birilerinin mutluluğundan ve bu mutluluğun ebedî bir geçmişte kalışından, o geçmişin ulaşılmazlığından, uzaklığından söz ediyordu. -Elçin, Ak Deve, s.11.